امکانات

دلم گرفته از این زمستون بی برف و این شهر پر ترافیک.چشممان خشک شد به این آسمان دود زده ی غم اندود که نمه برفی بیاد و خرده یخبندانی تا دل تنگمان را بهانه ای بیاوریم که زمستان است!فکر می کنم طرف هم در گوشه ی دیگری از این شهر رنجور روی به پنجره چسپانده و آسمان را می پاید شاید که  از دستش در برورد و کمی برف الک کند بر سر دل دود گرفته ی ما.برف که به سراغ ما نمی آید من هم می خواهم باروبنه را جمع کنم و خود را به برف برسانم.جایی که آنقدر برف و سفیدی ببینم و آنقدر روی برف بغلتم تا به قول بهار بر زخم این دل ناسور کافور برف ضماد کنم.شاید بتوانم برای دل شکسته اش هم کمی سفیدی برف سوغات بیاورم.

عجبا از مملکتی که براساس اعلام سازمان ایکائو ۲۳ درصد قربانیان حوادث هوایی جهان از آن هستند و بیشترین آمار تلفات جاده ای نیز به آن اختصاص دارد به گونه ای که سالانه به اندازه یک جنگ بزرگ تلفات در جاده های ایران داده می شود و در مجلس آن به فوریت طرح تجدید نظر در رابطه با انگلستان رای داده می شود و سازمان ملی جوانان ۱۰ میلیارد پول برای جوانان آمریکایی سرخورده از دولتشان اختصاص می دهد و این جا است که به یاد آن جملات قصار می افتم که [..... ]از کجا؟!! [......] از کجا؟!

در دفتر مدرسه بحث داغی درباره پرداخت نقدی یارانه ها درگرفته است.اکثریت حامیان دولت اند که رای شان را نیز به رئیس دولت داده اند و برق شوقی در نگاهشان است که خوشه اولی هستند یا دومی.از اتاق مجاور صدایشان را می شنوم.یکی می گوید ظاهراً برای کارمندان دولت را از ماه بعد به حساب می ریزند.خشنودی در صدایش هویدا است.دیگری می گوید ما باید خوشه ی اولی می شدیم.برادر زنش خوشه یک بود او هم نیمچه حسادتی را در احساسش پنهان می کرد.دبیر رشته حسابداری برایشان استدلال می کند که پول نقد دریافت کردن الزاماً دلیل بر افزایش قدرت خرید نخواهد بود.دبیر فیزیک می گوید ای آقا! مهم اینه که فعلاً این پول رو بدن.ما از الآن چاله اش رو هم کندیم!! معاون مدرسه می پرسد آقا این سود سهام عدالت چی شد؟! خبری نشد؟! دبیر عربی که به نظر پیگیر قضیه است مراحل را برایش توضیح می دهد.او هم اشتیاق کسب پول مفت را پنهان نمی کند و البته از ثبت نام مسکن مهر هم می گوید که در چه مرحله ای است.خلاصه به دست آوردم که دولت مهرورز برای هر گروهی هدیه ای ( صدقه رای جمع کن ) در نظر گرفته است.وارد دفتر می شوم.بحث شان قطع می شود وبه احترام می ایستند و سلامی و احوالی و آخر آنکه : جناب میرخانی شما خوشه اولی هستید یا دومی؟! می گویم بلد نیستم.توضیح بدهید.دبیر زبان می گوید: توضیح لازم ندارد.ایشان خوشه سومی هستند و این را طوری می گوید که انگار قرار است سهم خوشه ما را از مهریه مادر ایشان بپردازند!! و به این شکل فهمیدم که من یک خوشه سومی هستم.ظاهراً این روزها همه خوشه ای دارند،شما چطور؟!!

چند روزی است که ایستگاه مترو قیطریه افتتاح شده است.من هم امروز افتتاحش کردم.به شکلی باور نکردنی سر بازار ( چهارراه گلوبندک) سوار شدم و قیطریه پیاده شدم.بدون دود وترافیک و بوق و … و چون از کارت اعتباری استفاده می کردم هزینه اش هم شد ۴۵ تومان ( تقریباً مفت).در طول مسیر هم تا زمانی که ایستاده بودم موسیقی خوب گوش دادم و زمانی هم که نشستم لپ تاپ را از کیف درآوردم و مشغول امورات شدم.گذر زمان را هم نفهمیدم.این ها همگی تجربیات خوشایند سفر با مترو در مسیری بود که همیشه بیش از یک ساعت و اندی زمانم را می گرفت و در مقابل سردرد و حالت تهوع می داد.باید از تلاش مسئولین گسترش خطوط مترو تهران قدردانی کرد که با وجود عدم اولویت چنین پروژه های حیاتی در مملکت مان و چنانکه آگاهی داریم سنگ اندازی های سیاسی و جناحی ، کمی به ما احساس خوب شهروندی هدیه داده اند.

برای ارائه فاز مطالعات یک پروژه ساخت و ساز مشغول چاپ گرفتن از تصویر هوایی از منطقه ای در غرب تهران با استفاده از نرم افزار اعجاب انگیز گوگل ارث بودیم که جذابیت آن موجب شد تا دقایق زیادی را به گشت و گذار وتفرج بر فراز این شهرهیولاوار بگذرانیم.خیابان شریعتی را یه سمت تجریش از نظر می گذراندم که توجه ام به فضای سبز نسبتا وسیعی جلب شد.دقیق که شدم فهمیدم ملک مذکور همان باغ معروف قلهک سفارت انگلستان است.کسانی که گذرشان به اطراف و اکناف آن نخورده است با دقت به بزرگ راه صدر در شمال و خیابان دولت در جنوب و نیز خیابان شریعتی در غرب اراضی مذکور به عظمت و موقعیت فوق العاده آن پی خواند برد.فکر می کنم انسان های بسیار محدودی موفق به بازدید از این باغ افسانه ای شده باشند.داستان سرایی درباره این باغ بسیار بوده وهست.یک زمین فوتبال،یک زمین تنیس،قبرستان معروف انگلیسی ها و سه عمارت و یک استخر بزرگ به راحتی قابل تشخیص است.به یاد دارم که چند سال پیش ستادی تشکیل شده بود با نام “ستادآزادسازی باغ قلهک”!! که نمی دانم سرانجامش چه شد و آیا هنوز هم وجود دارد یا نه.اما هرچه بوده ظاهرا به این نتیجه رسیده اند که مطالبه غرامت جنگ جهانی دوم از انگلیسی ها بسیار دست یافتی تر و قابل وصول تر است تا بلند کردن آنان از ملکی دویست ساله که روایت است در طول سالیان تاریخ معاصر این سرزمین در موارد متعددی برای سرنوشت این مملکت در آن تصمیم گیری شده است  .

زلزله هائیتی در صدر اخبار دنیا قرار دارد.مطابق معمول انتظار نداشته باشید که در رسانه های دولتی ما خبری مهم تر از اتفاقات ساعت شمار غزه و لبنان اعلام شود.دیدن تصاویر این حادثه بسیار دردناک است به خصوص برای آنهایی که تجربه حضور در بم را پس از زلزله دی ماه ۸۲ داشته اند.زلزله زمانی که در مقیاسی این چنین اتفاق می افتد بسیار اثرات روحی مخربی برجا می گذارد به ویژه برای بازماندگان.در چند ثانیه هزاران زندگی به پایان می رسید و آنچه میماند همان چیزی است که در نگاه این مادر و فرزند می بینید.عکس های بیشتری از این فاجعه دردناک  را می توانید در اینجا ببینید.

ما صدای کسانی‌ هستیم که بی‌ صدایند، ما اینجا هستیم تا جهان چشمانش را به روی دردها و جنگ‌ها نبندد. من این جایزه را به کسانی‌ تقدیم می‌کنم که در نبرد برای جهانی‌ بهتر حتی از ادا کردن جان خود نیز دریغ نکردند. همچنین این جایزه را به شهروندان ایرانی‌ تقدیم می‌کنم، مبارزین بی‌ نام و نشان راه آزادی که توانستند از طریق تلفنهای همراه‌شان تصویرهایی را به عنوان سند و مدرک ثبت کنند. با احترام ویژه به یک صدا که در ایران خاموش شد، چه را که تصمیم گرفته بود در راه آزادی و عدالت قدم بردارد. زن جوانی که تصویر مرگش تمامی‌ صفحه‌ها را تسخیر کرد، او نامش ندا بود، تقدیم به ندا!

از سخنان رضا دقتی در هنگام دریافت جایزه لوسی.

وقتی به سخنرانی و مصاحبه های سیاستمداران خارجی نگاه می کنم تفاوت جالب و معنی داری در مقایسه آنان با نمونه های وطنی که در داخل مملکت خودمان مسئولیتی دارند ( بزرگ و کوچکش فرقی نمی کند) قابل توجه است.اکثریت گروه اول در هنگام سخنرانی و مصاحبه هیچ استفاده ای از دست ها و سروگردنشان برای سخن گفتن و تفهیم عقاید نمی کنند.در مقابل گروه دوم را خود بسیار دیده اید که در ظاهر بدون چنین حرکاتی قادر به سخن گفتن نیستند.کسی می داند تفاوت در کجا است؟

از امروز وارد سال جدید میلادی شدیم.شکل نوشتن این سال خیلی جالب است.یک بیست و یک ده.سال بسیار رندی است.امیدوارم برخلاف سال گذشته ، این سال اول از همه برای کره مظلوم زمین و بعد برای هم وطنان رنج کشیده ام همراه با خبرهای خوش و امیدوارکننده باشد.چند شب پیش مستندی دیدم که این روزها دست به دست می گردد و درباره اش می نویسند و می گویند و نظر می دهند.مستندی با نام ۲۰۱۲٫در کل این مستند کلی آسمان ریسمان می کنند که زمین در سال مذکور به پایان چرخه حیات خود می رسد وشواهد مثالی از عهد عتیق و جدید و کتب ادیان و تمدن های باستان که همگی گواه بر این اتفاق است.جدا از آنکه به هیچ وجه داستان سرایی این فیلم برایم قابل باور نبوده و نیست، واقعیاتی گواه بر این است که اوضاع سیاره تنهایی رو به وخامت گذاشته است و برفرض محال که از امروز فقط ۲ سال دیگر فرصت برای زنده بودن داشته باشیم برای زندگی خود چه می کنیم؟! دیکتاتورها کمتر جنایت می کنند، گرسنه ها کمتر گرسنگی می کشند،انسان های بی گناه کمتر کشته می شوند،ریشه ی جهل و بنیادگرای خشکیده می شود یا سیاره زمین  دوباره به روزهای خوش گذشته اش بر می گردد؟!! دیدم زیاد هم بد نیست کمی هشدار های این مستند را جدی بگیریم.لا اقل به طور مجازی و حد اقل برای زندگی شخصی خودم.شاید فرصت چندانی برای عملی کردن خیلی از تصمیم هایمان نداشته باشیم.

سال نو مبارک

تصاویری که درپایین می بینید صفحه اول روزنامه کیهان در سه روز اخیر است.بیشتر تیتر های روزنامه کیهان در چند سال اخیر نقل قول است از طرف مردم و ملت و امت.ما که نفهمیدیم ایشان چطور به نمایندگی از مردم برای سخن گویی انتخاب شده اند و نیز منظور ایشان از مردم کدام مردم است.اگر کسی نشانی از این مردم دارد مارا هم خبر کند.