امکانات

از قول محققان خواندم که یخ های قطب شمال تا ۱۰ سال آینده به طور کلی آب می شوند.به نظر می آید که زمین کم کم دارد تحملش را از دست می دهد.سیاره دوست داشتنی را آنقدر آزار می دهیم تا طاقتش تمام بشود و دیگر همه ی چیز های قشنگش را از ما بگیرد.از قطب شمال شروع می شود و خدا می داند تا به کجا ادامه پیدا می کند.خبر به شدت متاثر کننده ای بود.نمی دانم آیا هنوز فرصتی برای جبران هست یا نه!!

چند ساعتی است که از سفر برگشتم.در طول سفر به یادم آوردند که از سال ۷۹ تا کنون به همراه خانواده سفر نرفته ام!! فکر نمی کردم که اینقدر گذشته باشد.پس دراین سال ها من کجا بودم؟! فکر می کنم آن آدم ۹ سال پیش در اکثر جهات یک آدم دیگری بوده است و در طی این نه سال آنقدر بلا سر خودم آوردم که به طور کلی یک آدم دیگر شدم.تجربه بسیار خوبی بود مسافرت در کنار خانواده و احساس تعلق به آن ها.بعد از گذشت این سال ها و این همه بالاو پایین زندگی به این نتیجه رسیده ام که خانواده مفهومی بی بدیل است و آرامشی که انسان در بین نزدیک ترین کسانش دارد در هیچ جای دیگری پیدا نمی شود.بعد از این سفر دوروزه حالا احساس می کنم بیشتر دلم برایشان تنگ می شود و جدایی از آن ها برایم سخت تر است.تلنگری بود تا بدانم شاید آنقدر ها هم که فکرش را می کنم فرصتی برای قدردانی از فداکاری هایشان ندارم.باز هم سفر خواهم رفت.خانوادگی!