امکانات

چندی پیش در اینجا یک پست نوشتم و در آن اشاره ای کرده بودم به مرگ برند های شهیر ایرانی که روز به روز به زوال می روند ، خبرش هم در هیچ جایی پیگیری نمی شود.این بار خواندم که کارخانه نوشابه سازی ساسان که قبل از انقلاب نمایندگی کوکاکولا و کانادا درای در ایران بوده و از الگوهای موفق کسب و کار و کار آفرینی، با انبوهی از بدهی و مشکلات و نیز خطر تعطیلی به دلیل واگذاری به بخش خصوصی شده است!! اصل خبر را می توانید در اینجا بخوانید.اما چند نقل قول و نکته قابل تامل در این خبر آمده است.قضاوت آن با شما:

به کار گرفتن نیروی انسانی بیش از تعداد مورد نیاز در این واحدها از دیگر ایرادهایی است که مدیریت جدید شرکت های واگذار شده به بخش خصوصی در ایران مطرح می کنند و هر از گاه خبرهایی از تعدیل یا اخراج نیروی انسانی چنین واحدهایی منتشر می شود.

این شرکت قبلا تحت مدیریت جامعه الزهرای قم قرار داشت و چند سال قبل به دلیل زیاندهی از بورس اخراج و به بخش خصوصی واگذار شد.

شرکت نوشابه سازی ساسان یکی از چند کارخانه ای است که از سال ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۴ یعنی حدود ۵۴ سال پیش ایجاد شده اند، مشکلات کنونی این شرکت نشان می دهد که مدیران آن از زمان تاسیس تا کنون به فکر نوسازی نبوده اند.

در بسیاری موارد، بخش خصوصی این محاسبه را می کند که اگر خط تولید کارخانه ای را که از دولت خریده است، تعطیل کند و زمین و تاسیساتش را بفروشد، سود بیشتری می کند.

در شورای عالی آموزش و پرورش تصویب شده است که مقطع راهنمایی از نظام آموزشی کشور حذف شده و دو دوره شش ساله ابتدایی و متوسطه جانشین آن شود.یعنی همان نظامی که از سال ۱۳۱۳ تا ۱۳۴۵ در کشور اجرا می شده و تا آنجا که من اطلاع دارم برگرفته از نظام آموزشی فرانسه بوده.نظام قدیم، نظام جدید، نظام نوین…در این چند سال اخیر به طور متوالی ظاهر نظام عوض می شود اما محتوای آن نه تنها تغییری نمی کند بلکه خروجی آن نیز دانش آموزانی به مراتب کم سواد تر و بی مهارت تر نظام پیشین می شوند.مقایسه کنید یکی از اطرافیان تان را که دانش آموخته دبیرستان ها یا هنرستان های نظام قدیم هستند با آنچه امروز می بینید.آزمون و خطا هم چنان ادامه دارد و دانش آموختگان این نظام آنگونه که من شاهد هستم روز به روز کم سواد تر و بی مهارت تر از این نظام فارغ التحصیل می شوند.نتیجه اش هم که می دانید چه می شود !!

مجله life در آخرین شماره اش پنجاه عکس منتخب سال ۲۰۰۹ خود را معرفی کرده است.برخی از این تصاویر به شدت تاثیرگذارند.دیدن با تامل و تفکر این عکس ها را در این جا به همه دوستان پیشنهاد می کنم.

دیشب به همراه مصطفا به دیدن آخرین ساخته جناب کیمیایی رفتیم.فیلم سرشار بود از تمامی عناصر سینمای کیمیایی : رفاقت، ناموس، تیزی، مونولوگ های عجیب و غریب، نامردی و البته لات بازی و لوتی گری به میزان کافی.جای زخم تیزی هم که مانند اکثر قهرمانان آثار استاد بر روی صورت آقازاده شان خودنمایی می کند.به قول خودشان از قرار فیلم های استاد ” بی خون سرراست نمی شه !! “.این بار بر خلاف دفعات قبل دیگر نه ناراحت شدم ونه مانند “رئیس” حرص خوردم وخندیدم.با یک پیش زمینه ذهنی کامل به دیدن فیلم رفتیم و چندتا دیالوگ کیمیایی ای حفظ کردیم و خندیدیم واومدیم بیرون.

پ ا :دیالوگ محبوب من و مصطفا در این فیلم.

برادر ارجمند جناب آقای، خواهر گرامی سرکارخانم مهندس، جناب آقای حاج آقا، حضرت حجه الاسلام و المسلمین جناب آقای حاج آقا فلانی، جناب آقای دکتر فلانی معاونت محترم فلان جا و… در جایی که به تازگی مسئولیتی گرفته ام هر روز تعداد زیاد نامه پاراف شده به دستم می رسد که به طور معمول ابتدای آن با چنین الفاظی آغاز می شود.مقاله ای خواندم از محسن نجات حسینی مقیم سوئد در ضمیمه پنج شنبه روزنامه اعتماد با عنوان “آموزش و پرورش در سوئد،خوانش مجدد زندگی” که در آن اشارات بسیار جالب و به جایی کرده بودند به همین قضیه و تفاوت کشورهای مختلف در بکار گیری القاب برای اشخاص و اینکه معمولن هر چه سطح توسعه کشور پایین تر است استفاده از این القاب هم به مراتب بیشتر است.خواندن این مقاله را به همه دوستان توصیه می کنم.ایشان نکات بسیار جالبی را آورده اند درباره نظام آموزشی در سوئد که خواندن آن می تواند علت بسیاری از تفاوت ها را روشن سازد.

دلم برای سفر، جاده، غروب خورشید و البته هم سفرم تنگ شده بود.بعد از اتفاقات چند وقت اخیر توفیق تجربه سفری دیگر آن هم به کویر حتی اگر مسافرتی کاری هم باشد برایم غنیمت است.می خواهم روحم را همین جا در این کویر بی آب و علف رها کنم تا کمی زندگی بچرد.

فرامرز پایور استاد موسیقی ایرانی و نوازنده‌ی برجسته‌ی سنتور صبح امروز در یکی از بیمارستان‌های تهران درگذشت.حق او بر گردن موسیقی سنتی ایران و تدوین و تالیف اصول آموزش سنتور نوازی انکار ناشدنی است.

معمولن اخباری به این مهمی در مملکت ما چندان منتشر و پیگیری نمی شوند.اوضاع و احوال کره زمین چندان روبه راه نیست و با سرعتی زیاد در حال گرم شدن است.یخ های قطبی و یخچال های هیمالیا با سرعت شگفت انگیزی در حال ذوب شدن هستند.امروز اجلاسی در کوپنهاگ دانمارک آغاز به کار کرده است که سران ۱۹۲ کشور (نمی دانم از ایران هم کسی شرکت کرده است یا نه؟!) در آن شرکت کرده اند تا درباره راه های جلوگیری از گرمایش روزافزون زمین و تبعات آن تصمیمات مهمی بگیرند.اجلاسی که به عقیده بسیاری می تواند تاریخ ساز باشد.امیدوارم نتایج این نشست مهم هر چه که هست کمکی بکند به بهبود اوضاع سیاره دوست داشتنی مان.در این باره اینجا می توانید بیش تر بخوانید.هم چنین دیدن چند قسمت از مجموعه مستند سیاره زمین بی بی سی را به طور جد به همه دوستان پیشنهاد می کنم.